نگاهی به مجموعه شعر «از نامت چند حرف کبود به دهان‌مان پس دادند»

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، متن یادداشت به شرح زیر است:

“شعر روزبه سوهانی، همچون قایقی بر گستره اقیانوس، رهاست و مخاطب را به آرامش و رهایی دعوت می‌کند. آن‌جا که انسان از روزمره‌گی‌ها و ناهنجاری‌ها به تنگ می‌آید و دنبال پناهگاهی ایمن است، جایی که بتواند نفسی توأم با لذت بکشد، شعر روزبه سوهانی رنگ می‌گیرد و برجسته می‌شود. ملایمت و عطوفتی که در شعر این شاعر به چشم می‌خورد، باعث نزدیک شدن مخاطب به شعرش می‌شود. حتی آن‌جا که سوهانی به مسائل و جریان‌های اجتماعی پرداخته است، باز هم شاهد نوعی ملایمت در ساختار و اجرای شعرش هستیم. این ملایمت گویی در سرشت شاعر نهادینه است و در واقع نیز چنین رفتاری را از وی شاهدیم.

از نکات بارز شعر سوهانی، تشخصی‌ست که در استفاده این شاعر از کلمه‌ها می‌بینیم. سوهانی گاه با نگاهی تاریک به جهان اطرافش می‌نگرد اما تاریکی جهان را نمی‌ستاید و شعرش در ستایش تاریکی نیست. بلکه در رهایی از این تاریکی‌ست که شعرش اتفاق می‌افتد.
“همیشه خنجری هست/ خنجری کهنه/که بیاید و آرام فرو رفتن‌اش جوان‌ترین دست‌ها را/ از میل به آغوش کشیدن پشیمان کند/ چشمان تو اما همیشه نیست/ پس خوب به آواز دست‌هایم نگاه کن/ که جوان است/که میل به پیچیدن دارد/که میل به آغوشت…(ص 27)”

موضع شاعر نسبت به جهان پیرامونش روشن است. می‌داند وقتی با پدیده‌ای روبه‌رو می‌شود، از آن چه می‌خواهد یا قرار است چه چیزی به آن ببخشد. حتی موضعی که نسبت به پدیده همچون مرگ دارد، موضعی آگاهانه و روشنا مدار است.
“جهان دیگری هست/ و برای رسیدن به آن/ نیازی به مرگ ندارم/ کافی ست/ از پیراهنت عبور کنم. (ص 51)”
“انگشتت را به سمتم بگیر/ شلیک کن/ خون از تنم نمی‌رود/ قصه می‌رود. (ص 65)”
روشنای نگاه و موضعی که شاعر نسبت به پدیده مرگ دارد، نه تنها مخاطب را دچار تلخ کامی نمی‌کند، بلکه به فضا و دریافتی ملایم از پدیده دعوت می‌کند.

عاشقانه‌هایی که در این دفتر جا خوش کرده‌اند، عمدتا کوتاه نوشته‌هایی هستند که آنی از لحظه‌های مکاشفه ی عاشقانه شاعر را، به شعر کشیده‌اند.
“هر جاده ای که انتخاب کنی/ به رفتن ات/ می آید. (ص ۷۰)”
“با نام خودم به دنیا آمده ام/ با نام تو خواهم مرد. (ص۷۱)”
“تمام زندگی/همان یک تصنیف بود/ که با آن همه جراحت/ خودش را به اتاق رساند/ تا چند دقیقه/ تنها چند دقیقه/ میان دهان من و تو/ زنده بماند.(ص۷۵)”

سوهانی در این تجربه اش، توانسته خودش را شناسایی کرده و آن چه را که از شعر می‌خواهد، تا حدودی یافته است.
از نامت چند حرف کبود به دهان‌مان پس دادند، همچون شعر شاعران دیگر، البته با ضعف‌هایی هم توأم است. ضعف‌هایی هر چند کوچک اما قابل درک و پدیدار در شعر سوهانی. جایی که می‌توانیم بر آن دست بگذاریم و خرده بگیریم، دایره واژه‌گان و تا حدودی عدم گسترده‌گی این دایره است. گاه تکرار یکپارچه بعضی کلمه‌ها، در سیر کلی مجموعه، ممکن است خواننده اثر را دچار خستگی و تردید برای ادامه کند. فاصله گرفتن شاعر از این مقوله، قطعن اجازه خلاقیت بیشتری به وی می‌داد که شاعر ناخواسته مجموعه‌اش را از این خلاقیت‌ها محروم کرده است. اما از طرفی حلاوتی که از ابتدا تا انتهای مجموعه وجود دارد، اجازه خودنمایی چندانی به ضعف‌هایی که گاها در مجموعه وجود دارند، نمی‌دهد. این می‌تواند به معنای هوشمندی شاعر در اجراهای متفاوت از شعر باشد.

کاظم واعظ زاده/ اسفند ۹۵»

“از نامت چند حرف کبود به دهان مان پس دادند» سروده روزبه سوهانی، در 87 صفحه، به بهای 6000 تومان، توسط نشر مرواید منتشر شده است. این اثر جزو نامزدهای نهایی جایزه “شعر خبرنگاران» است.

این نوشته در دسته‌بندی نشده ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.